Als je je verdiept in ERE registratie, kom je al snel een paar rollen tegen die verdacht veel op elkaar lijken. Inboekdienstverlener, verificateur, backoffice, soms ook nog "register", "NEa", "audit". Klinkt alsof er een simpele kWh-meter wordt omgetoverd tot een halve accountantscontrole.
En eerlijk, zo voelt het ook een beetje.
Maar er zit wel logica in. Niet omdat het leuk ingewikkeld moet zijn, maar omdat ERE certificaten waarde hebben en dus fraudegevoelig zijn. Als niemand controleert, is het systeem binnen een week waardeloos. Daarom bestaat er een keten van partijen die allemaal net een ander stukje verantwoordelijkheid dragen.
Hier is wat je echt wilt weten, zonder beleidstaal.
Eerst even het idee achter ERE registratie
ERE's zijn geen "bonus" die iemand gratis uitdeelt. Het is een administratief bewijs dat er emissiereductie is geboekt door elektriciteit aan vervoer te leveren. Die reductie kan worden verkocht aan partijen die dat nodig hebben.
Dus er gaat geld om. En zodra er geld om gaat, moet iemand kunnen aantonen dat de basis klopt. Anders kun je met een Excelletje en een slimme foto-editor in theorie eindeloos "kWh's" produceren.
Dat is precies waar de inboekdienstverlener en de verificateur binnenkomen.
Wat een inboekdienstverlener in de praktijk doet
Een inboekdienstverlener is de partij die jouw kWh's "inboekt" in het register. Dat klinkt alsof ze gewoon een knop indrukken. In werkelijkheid zijn ze vooral een soort projectmanager van bewijslast.
Wat ze concreet doen:
Ze regelen dat ze namens jou mogen handelen. Dat gebeurt met een machtiging, omdat jij als eigenaar van de aansluiting niet zomaar iedereen jouw data en rechten kunt laten gebruiken. Zonder machtiging kunnen ze niets.
Ze koppelen de juiste aansluiting (EAN) aan de juiste persoon. Dat klinkt saai, maar dit is waar het vaak misgaat. Naam op de energierekening, gegevens in het aansluitingenregister, het moet allemaal kloppen. Anders kan een inboeking later worden afgekeurd.
Ze verzamelen laadgegevens. Dat kan handmatig (export, meterstanden, bestanden) of automatisch via een backoffice-koppeling. De manier verschilt per partij, maar het doel is altijd hetzelfde. Ze moeten een dataset hebben die aantoonbaar jouw leveringen aan vervoer vertegenwoordigt.
Ze checken of de meetopstelling überhaupt voldoet. Bij thuisladen draait dit vaak om één simpele vraag: is er een meetpunt dat voldoet aan de eisen? Denk aan MID in of bij de laadpaal, of een exclusief bemeterd allocatiepunt. Welke constructie wel en niet "mee mag doen" verschilt per jaar en overgangsperiode, en dat is precies waarom je niet blind op marketingclaims moet vertrouwen.
Ze rekenen de ERE's uit en dienen de inboeking in. Hier komt de formule in beeld. Maar let op, dit is meestal niet het spannendste deel. Het echte risico zit bijna altijd in de kwaliteit van de data en de bewijsvoering, niet in het rekenen.
Ze verkopen de ERE's (of laten dat doen) en keren uit. Sommige inboekdienstverleners verkopen zelf, anderen via een handelspartner. Jij ziet daar vaak weinig van. Je ziet vooral het resultaat, en natuurlijk de kosten en commissie.
En dat laatste is precies waarom transparantie zo'n big deal is. De inboekdienstverlener bepaalt niet alleen de administratie, maar ook een groot deel van jouw "netto opbrengst" door timing, fees en voorwaarden.
Waarom jij het niet zelf kunt doen (en waarom dat zo is)
Veel mensen denken: ik heb een MID-meter, ik heb kWh's, ik kan toch gewoon registreren?
Het probleem is niet dat je het niet kunt begrijpen. Het probleem is dat het systeem niet gebouwd is op "ik beloof dat dit klopt". Het systeem is gebouwd op partijen die verantwoordelijk worden gehouden. En die verantwoordelijkheid is juridisch en organisatorisch veel zwaarder dan het lijkt.
Een inboekdienstverlener kan worden gecontroleerd, aangesproken, en in het slechtste geval uitgesloten. Een individuele thuislader niet. Daarom zit er een drempel op zelf inboeken en daarom werkt het voor huishoudens via zo'n dienstverlener.
De drempelwaarde voor zelfstandig inboeken bij de Nederlandse Emissieautoriteit (NEa) is 2 miljoen kWh per jaar. Voor een huishouden met een laadpaal is dat simpelweg niet haalbaar.
En dan de verificateur. Wat doet die precies?
De verificateur is de partij die de inboekdienstverlener controleert. Niet jij. Niet je laadpaal. Maar de hele keten van "hoe komt deze partij aan deze data en waarom is dit betrouwbaar".
Je kunt het zien als een onafhankelijke auditor, maar dan specifiek voor ERE's. Verificateurs moeten geaccrediteerd zijn door de Raad voor Accreditatie (RvA).
Wat een verificateur doet, in gewone mensentaal:
Ze controleren of de administratieve keten klopt. Dus of er geldige machtigingen zijn, of EAN's en namen matchen, of de data herleidbaar is.
Ze beoordelen of de meetdata plausibel en consistent is. Geen science fiction, maar simpele checks. Zijn er rare pieken? Kloppen totalen met contragegevens? Is de meetopstelling logisch? Is er een reden om aan te nemen dat er dubbeltelling is?
Ze kijken of de partij de juiste controles uitvoert. Het gaat niet alleen om jouw laadpaal, maar om het proces. De verificateur wil zien dat de inboekdienstverlener structureel werkt, niet ad hoc.
En uiteindelijk geven ze groen licht of niet. Als de verificateur de inboeking afkeurt, dan zijn die kWh's in de praktijk gewoon waardeloos voor ERE. Dat is meteen ook waarom "cowboy-risico" hier echt bestaat, maar niet op de manier waarop het vaak wordt geroepen. Het is geen drama-verhaal. Het is gewoon simpel. Als een partij zijn proces niet op orde heeft, krijg jij niets.
En dat is ook waarom de verificateur vaak de duurste schakel is voor de inboekdienstverlener. Veel fee-structuren zijn in de basis een poging om die kosten en dat risico af te dekken.
Waar de backoffice in het verhaal past
De backoffice (e-flux, Last Mile Solutions, RoboCharge, noem maar op) is meestal gewoon de bron van je laadsessies. Die registreert wie er wanneer geladen heeft en hoeveel.
Maar let op. De backoffice is niet automatisch "ERE-proof". Sommige backoffices kunnen exporteren, andere hebben API's, sommige kunnen een extra gebruiker uitnodigen die data kan ophalen. En soms is jouw laadpaal lokaal ingericht zonder backoffice, waardoor je ineens zelf exports moet aanleveren.
Dit is precies waarom de keuze voor een inboekdienstverlener in de praktijk niet alleen over commissie gaat. Het gaat ook over hoe makkelijk zij jouw situatie kunnen ondersteunen zonder dat je alles hoeft om te gooien.
Waar Plugchoice hier het verschil maakt
In veel setups wordt ERE registratie technisch opgelost door de inboekdienstverlener ook meteen je hele laadpaalplatform te laten zijn. Dan is het één pakket, één partij, één route.
Totdat je wilt wisselen.
Plugchoice is juist handig als je dat niet wilt. Plugchoice zit tussen je laadpaal en de verschillende "bestemmingen" van je data. Je laadpaal kan aangesloten blijven op je bestaande backoffice, terwijl je via Plugchoice kiest welke inboekdienstverlener jouw ERE registratie doet.
Dat klinkt misschien als een detail, maar het is het verschil tussen "mijn laadpaal werkt altijd" en "mijn laadpaal hangt aan de partij waar ik toevallig vandaag voor gekozen heb".
En ja, dat is precies het punt waar veel mensen pas achter komen als ze al getekend hebben.
Wil je controle houden over je laadpaal terwijl je profiteert van ERE-registratie? Dat is precies waar Plugchoice voor is ontworpen. Bekijk onze ERE-pagina voor meer details.
Waar je op moet letten voordat je een handtekening zet
Niet om je bang te maken, maar om gedoe te voorkomen.
- Kun je tussentijds overstappen, en wat gebeurt er dan met je laadpaal?
- Wie beheert de verbinding met je backoffice?
- Hoe krijg je je data terug als je weg wilt?
- Hoe transparant zijn de kosten, en wanneer wordt er uitbetaald?
- Wat gebeurt er als de verificateur iets afkeurt?
Als je hier duidelijke antwoorden op krijgt, zit je meestal goed. Als je vage antwoorden krijgt, dan weet je eigenlijk ook genoeg.
Meer lezen
- ERE-certificaten: hoe zit dat? — de rekenregels en voorwaarden
- ERE-certificaten: waar je op moet letten — voordat je iets koppelt
- Wat levert ERE op, en waar komt die 10 cent vandaan? — de rekensom achter de vuistregel
- ERE aanbieders vergelijken zonder spijt achteraf — vragen om te stellen
- NEa: Emissiereductie-eenheden sparen — officiële regels voor inboekdienstverleners
- Raad voor Accreditatie (RvA) — accreditatie van verificateurs
- Wet milieubeheer, Hoofdstuk 9 — wettelijke basis
Vond je dit nuttig?
Deel het met anderen die er baat bij kunnen hebben.